Historia

W styczniu 1983 roku do baraku w centrum Gdańska, otrzymanego od władz miasta przyjechał szesnastoletni Rafał. Pod koniec 1983 roku było Ich już czternaścioro mieszkających we wspólnym Domu. Uczyli się jak skutecznie poradzić sobie z narkomanią, wypracowali normy i zasady, wspierali się nawzajem, uczyli pokory wobec trudów wzajemnego bytowania, szacunku dla codziennych wysiłków, odwagi w borykaniu się z własną słabością…

Po pięciu latach trzeba było większego Domu i to jak najszybciej. Po żmudnych latach starań, dzięki zrozumienia i życzliwości ówczesnych władz, oddano nam pod opiekę piękny, przestronny, ale całkowicie zdewastowany, zabytkowy dworek. Położony z dala od miasta znakomicie nadawał się dla naszych celów. Trudno jednak było w nim zamieszkać – kompletna ruina. Nie mieliśmy wyboru, mieliśmy natomiast kolejną szansę. W marcu 1988 roku rozpoczęliśmy budowanie Nowego Domu. Pracy było dużo, a wszystko zależało od nas samych. No i było nas więcej – najpierw ponad dwadzieścia, a później ponad trzydzieści osób leczących się z narkomanii. Codziennie toczących walkę z samym sobą, pokonując niewygody, zmęczenie i własną niemoc. Niewielu wierzyło, że nam się uda. Często słyszałam, iż szaleństwem jest wyobrażać sobie, aby grupa dzieci – w dodatku chorych – wytrzymała w takich warunkach. Nie mówiąc już o tym, że będzie w stanie przywrócić pałacykowi dawną świetność.